Dinsdag liep ik een rustig duurloopje in Duitsland. Het was gewoon een lekker ontspannen loop, met name de omgeving maakte het toch bijzonder. Mijn hartslagmeter deed vreemd, dus ik besloot hem volledig los te laten. Heerlijk om eens puur op gevoel te lopen.
Op woensdag stond er een duurloop van 15 kilometer gepland in 4:40–4:45 min/km. Na het uitstippelen van een route startte ik enthousiast. Het voelde fantastisch, ook al was het pittig. Rustiger lopen lukte me eigenlijk niet, maar dat vond ik ook niet erg. Bij de marathon zou ik mezelf wel intomen, nu wilde ik mezelf gewoon even testen. Uiteindelijk liep ik 15 kilometer in 4:28 min/km en genoot ik volop.
Donderdag stond een herstelloopje op het programma, maar dat lukte niet vanwege de kleine. Vrijdag heb ik hem ingehaald. Lekker ontspannen gelopen, precies zoals een hersteltraining bedoeld is. Normaal 30–40 minuten, maar dit keer plakte ik er 5 minuten extra aan vast. Op een tempo van 5:28 min/km was het puur uitlopen en genieten van de eenvoud.
Zaterdag was het tijd voor 7 x 1000 meter. Dit keer probeerde ik bewust rustiger te lopen dan de week ervoor. Dat lukte, al lag mijn hartslag iets hoger. Waarschijnlijk doordat er één interval extra bij zat. De tijden waren mooi constant: 4:16, 4:12, 4:14, 4:15, 4:11, 4:12 en 4:14. Allemaal binnen de eis, zonder helemaal stuk te gaan. Het voelde lekker, al niet zo euforisch als vorige week.
Zondag sloot ik de week af met een lange duurloop van 3 uur. Exact hetzelfde aangepakt als de vorige keer: rustig opbouwen, eten en drinken onderweg. Mijn gemiddelde tempo was 5:18, hartslag iets hoger dan vorige week, maar dat verschil was verwaarloosbaar. Mijn benen voelden wel wat zwaarder, waarschijnlijk omdat ik nu drie dagen achter elkaar had gelopen. Met nog maar drie weken tot Berlijn begint het nu écht spannend te worden.