Een heroïsch plan zat er niet aan vast, gewoon bij de pacers blijven. De praktijk bleek anders. En… Wat ging er nou precies aan vooraf? Dit komt niet uit de lucht vallen.
Lange tijd bleef het stil. Na de marathon van Berlijn was het even klaar met het hardlopen. Hoe dat kan? Er gebeurde gewoon te veel privé. Op 28 december 2021 (ongeveer 3 maanden na de marathon) is mijn moeder overleden. Een aantal weken daarvoor verraste mijn vriendin mij met de zwangerschap van onze tweede. Een lach en een traan zaten dus dicht bij elkaar. In juli 2022 is onze zoon Sam geboren, in september ben ik begonnen aan mijn master in Accounting en Control. In september 2023 zijn we verhuisd naar een tijdelijke woning omdat we een nieuwbouw woning gekocht hadden die in oktober 2024 is opgeleverd. Hier komt natuurlijk veel bij kijken. Door al deze dingen kreeg ik het niet gerijmd om echt de motivatie te vinden om gas te geven qua hardlopen. Meermaals de ambitie gehad om het weer op te pakken, meermaals gefaald. In 2022 tot en met 2024 liep ik respectievelijke 931, 563 en 784 kilometers. En toen, toen werd het 2025!
Het eerste kwartaal was nog niet denderend met in januari 39, februari 48 en maart 100km. April was met 86 ook nog niet veel maar het idee was gemaakt. We gaan voor een goede halve marathon in Eindhoven: en zo geschiedde. Het was nog te vroeg voor een specifiek halve marathon schema maar er kon wel al worden gewerkt aan volume. In mei werd voor het eerst een langere duurloop aangetikt van maar liefst 23 kilometer en werd de maand afgesloten met 119 kilometer. In de eerste week van juni zaten we in het zonovergoten Mallorca. Motivatie hoog en ik kon eigenlijk niet wachten om te beginnen aan mijn schema. In de tweede week van juni was het zo ver: een trainingsschema met Garmin connect werd gestart en geen training werd overgeslagen. Aangezien ik niet te ver in de details wil treden (simpelweg omdat ik niet niet als wekelijks blog bijgehouden heb) kan ik wel vertellen dat juni werd afgesloten met 128 kilometer. Juli werd afgesloten met 147 en de absolute piek lag in augustus met 210 kilometer. Wonder boven wonder bleef mijn lichaam ook heel. Ondanks dat eigenlijk afgelopen periode niet perse veel kilometers gemaakt werden. In september werden minder kilometers gemaakt, dit omdat er natuurlijk getaperd moet worden maar ook omdat we het tweede weekend van september altijd vriendenweekend hebben. Een weekend waar sport even niet het hoofddoel is 😉
Sportief noemenswaardig is wel het eerste weekend van september. Toen was namelijk de terug-van-weggeweest Singelloop Sevenum. Deze was op een vrijdagavond en de donderdag ervoor had ik nog een intervaltraining van 15,6 kilometer met gemiddeld 4:42min/km gelopen dus heel fris was ik niet. Met het gevoel dat ik alleen maar kon verliezen (een blessure oplopen bijvoorbeeld) stond ik aan de start en had er zin in. De eerste kilometer: 3:57min/km, “doe rustig aan, je hebt niks te winnen hier” ging door mijn hoofd. Kilometer 2: 4:00min/km “gaat nog goed maar dit moet rustiger…”. Ronde 3: 3:57min/km “over de helft en het voelt goed, maar waarom? Ik heb niets te winnen…. Het gaat vanzelf…”. Ronde 4: 3:56min/km “Oke oke… dit gaat gemakkelijker dan ik dacht. Ja het voelt als werken, maar niet als doodgaan”. Ronde 5: 3:44min/km “Wat is dit lekker zeg!”. Het was een wedstrijd uit het boekje. Het hoefde niet maar mocht wel. Alles bleef heel, ik liep met de handrem erop en toch vloog ik vooruit. Met 19:36 ging ik tevreden naar huis. Volgend jaar weer!
12 oktober 2025: Het was zo ver. Ik was klaar om te starten aan de halve marathon van Eindhoven. Mijn record uit 2020 (!) moest en zal geklopt worden. Ik voelde me goed, was fit, eigenlijk nog iets te zwaar máár ik had er alle vertrouwen in. De kids ondergebracht bij opa en oma dus onder het gejuich van mijn vriendin vertrokken samen met de 1:35 pacers. Het doel was eenvoudig en de weg er naar toe was eenvoudig: Bij de pacers van 1:35 blijven en op die tijd finishen. De uitvoering was echter anders. De eerste 8 kilometer bleef ik bij de pacers. Over die 8 kilometer liepen we gemiddeld 4:23min/km. Dit is sneller dan wat nodig is om te finishen in 1:35. En toch… ging het mij nog te langzaam. Ik was bang om mezelf op te blazen, “waarom moest ik sneller lopen dan nodig?”. Toch liet ik na 8 kilometer de pacers los om net een tikkeltje sneller te lopen. Namelijk ongeveer 4:18 tussen kilometer 9 en 20. Kilometer 20 en 21 liep ik in respectievelijk 4:03 en 3:54. Van opblazen was geen sprake, mijn lichaam kon het gewoon aan! De PR was binnen en mocht gevierd worden! Vandaag liep ik de halve marathon van Eindhoven in 1:31:13, dat is ruim 7 minuten van mijn vorige PR! Dat vieren we uiteraard met een wijntje en goed gezelschap!
