So far so good!

Een gevoelige achillespees is nooit fijn, zeker niet tijdens een marathonvoorbereiding. Tot nu toe kan ik zeggen dat het gelukkig goed gaat! En dat in mijn week met de meeste kilometers tot nu toe!

De een PR op de halve marathon van vorige week de maandag begonnen met rustig uitlopen. 35 minuutjes op een erg rustig tempo. Hier valt verder weinig over te vertellen.

Op dinsdag weer een intervaltraining met mijn trainer. Dit vond plaats in het bos waar ik normaliter bijna niet train. Ik ben namelijk bank dat ik mijn enkel een keer om sla en daardoor niet langer optimaal kan trainen. Volgens mijn trainer is het voor de belasting juist beter om ook regelmatig onverhard hard te lopen. Je hebt dan namelijk minder schokbelasting en je verbeterd je coördinatie wat het lopen ten goede zal komen. In het bos een soortgelijke training gedaan als vorige week dinsdag. We liepen een vierkant waarbij je de eerste zijde sneller liep, en een zijde rust. Twee zijdes versnellen en een zijde rust, drie zijdes versnellen en een zijde rust, vier zijdes versnellen en een zijde rust. En zo weer terug van vier naar één zijde en rustig uitlopen. Gelukkig geen omgeslagen enkel maar wel lekker gelopen. Ik merkte wel dat mijn benen vermoeid waren, natuurlijk niet gek na zo’n halve marathon maar de benen voelde een beetje als spaghetti aan. Tijd om dus extra aandacht te schenken aan rust en herstel.

En dat terwijl op woensdag alweer de volgende training op de planning stond! 21,1 kilometer met een maximum gemiddelde hartslag van 150 bpm. De vraag was: welk tempo hoort hierbij? Vandaag was het antwoord 5:07 min/km. Het lopen ging gemakkelijk en ik had geluk dat Linda onderweg nog wat drinken is komen brengen. Dit motiveert mij altijd extra! Zo is het lopen toch beetje een teamsport 😉

Donderdag was het tijd voor een ontspannen herstelloopje. Tempo of hartslag was niet gegeven, enkel lekker lopen. Wat denk je? Loop ik 5:10 min/km met een gemiddelde hartslag van 144 bpm. Hoe kan dat verschil zo zijn met gisteren? Het weer was vergelijkbaar, is het dan toch de afstand? Als ik dan in de data duik in Garmin Connect zie ik niet dat de hartslag stijgt naar mate de afstand vordert, raar toch? Misschien dat ik die dag dan toch net wat meer in vorm was. Ondanks dat ik als side-note toch opgeschreven heb dat het voelde alsof ik pap in de benen had.

Vrijdag rust en zaterdag een extensieve intervaltraining in het bos. Na de warming-up was de kern 5 minuten iets sneller dan het beoogd marathontempo, twee en een halve minuut rust opgevolgd door 6 minuten op iets sneller dan het beoogd marathontempo. Dit visa versa en gevolgd door de cooling-down. Het voelde wel lekker aan in het bos, misschien dan toch voor herhaling vatbaar?

Op zondag was het tijd voor de lange rustige duurloop. Vorige week schreef ik dat bij die hartslag van 132 een bepaald tempo zou horen wat we vooraf niet goed hebben ingeschat. Derhalve heb ik deze training gelopen om te kijken welke hartslag er wel bij hoort: 6.36 min/km. Wat een verschil met het eerder gedachte 5:26! Tempo is niet echt om over naar huis te schrijven. De avond ervoor een feestje gehad wat ik niet kon laten schieten (2 vrienden zijn 30 geworden). Bewust eerder naar huis gegaan om niet helemaal een flater te slaan maar toch zal dit feestje invloed hebben gehad op de prestatie. Zonder feestje was ik denk ik tussen de 6:20 en 6:10 uitgekomen. Opzicht ben ik niet ontevreden. Geen last gehad van mijn pees tijdens het lopen, na het lopen is ie een beetje stijf. De dag erna gelukkig nergens last van. De route liep via de Greenport Bikeway om op deze manier in hartje Venlo uit te komen. Hier samen met Linda en Vic genoten van een lunch om de week zo heerlijk af te sluiten met 69,6 kilometer op de teller, wederom een recordje. 3 weken met de specifieke marathon trainingen en al 3 records gesneuveld, what’s next?!

Delen via: