Een HM in november

Aangezien ik in oktober zo’n beetje alleen maar 10 kilometer rustig en 8 op 2 verschillende tempo’s gelopen heb was ik opzoek naar een programma dat ik kon volgen ondanks dat ik nog altijd geblesseerd ben. Geïnspireerd door mijn vriendin die een Garmin Coach programma gestart is dacht ik hé, dat is misschien ook wel een oplossing voor mij! Mijn doel? een halve marathon in 2 uur en dat pas over 17 weken. Lage intensiteit waardoor ik hopelijk mijn blessure niet erger maak en toch lekker bezig ben. Hoe gaat me dat af?

Het eerste onderdeel van het schema was de benchmark run. Hier liep ik natuurlijk al direct te snel, maar gelukkig heeft het geen gevolgen gehad voor mijn blessure. Eindoordeel: 1,92 kilometer in 9 minuten en 11 seconden. De tweede training was een lichte duurloop. Ik had zelf als doel gezet om mijn hartslag op 140 of lager te houden. Zo blijft de intensiteit lekker laag. Dit ging me goed af en ik liep uiteindelijk 12,82 kilometer in 1 uur 16 minuten. Dik tevreden mee!

De drie trainingen daarop bestonden uit een avondloopje met cadanstraining en Acceleration-glider oefeningen, een Magic-mile training (wat eigenlijk niet anders is dan een warmin-up, 1,61 kilometer hardlopen en een cooling down) welke ik wat uitgebouwd heb tot een training van 8,51 kilometer en een Run-walk-run training. In totaal 28,9 kilometer gelopen… So far so good.

17 november stond er weer een loopje op de planning met wat cadanstrainingen en Acceleration-glider oefeningen… Niet heel spannend. Daarna was de heuveltraining aan de beurt. Dit is iets wat ik normaal nooit doe. Ik was dus zeer benieuwd naar hoe deze training er uit zou zien. Eigenlijk was dit wel een beetje teleurstellend. Na de warming up (lichte dribbel naar het viaduct) was het de bedoeling om 15 seconden omhoog te rennen, 1 minuut (!) te herstellen en dan 15 seconden omlaag te rennen. Wat doe je in die 1 minuut? Stil staan? No way! Nou ja, na dit 6 keer gedaan te hebben maar weer rustig naar huis gelopen. Wat een bummer, ik had hier veel meer van verwacht! Op zondag was het tijd voor een lange duurloop, 14,48 kilometer om precies te zijn. De avond ervoor heb ik genoten van de nodige biertjes en de pizzarette met wat vrienden (2 om precies te zijn, dat mag nog net ten tijde van corona). De hartslag was dus wel wat hoger dan ik eerder bij mijn lange duurloopjes. Een vriend van mij wilde voor de gezelligheid wel mee lopen en opperde tijdens het lopen dat hij ooit nog wel een halve marathon zou willen lopen. Ik gaf aan dat we op het einde van de training toch wel 16 kilometer erop hebben zitten, “dan zijn het er nog maar 5 bij”. Zo gezegd zo gedaan, we hebben samen een halve marathon gelopen! Lekker rustig aan, ook tijdens het lopen geen last gehad van mijn pees. Achteraf was de pees een klein beetje gevoelig maar niets waar ik me zorgen om maak. Hoe fijn is dit! Op Strava ontbreekt trouwens de warming-up waardoor het geen halve marathon is geworden volgens Strava, maar die meters zitten toch echt ook in de benen. Eindelijk weer eens een echte langere duurloop succesvol afgerond!

De week erop me gewoon weer aan het schema gehouden, in totaal kwam ik toen op 22,39 kilometer uit. Niet heel veel natuurlijk, maar alles voelt eindelijk weer goed, zowel voor, tijdens als na de traingingen. Op naar meer kilometers in december!

Delen via: