De Marathon van Eindhoven!

Wat een ervaring om zo je allereerste marathon te lopen! De sfeer voor, tijdens en na de tocht is fantastisch! De weg naar de marathon toe is natuurlijk het belangrijkste maar de smaak van de finish is zoet!

Om ongeveer half 8 pakte mijn vriendin en ik de trein naar Eindhoven. Lekker op tijd maar daar houd ik wel van. Dat geeft me rust. De sfeer in het beursgebouw was een beetje gespannen. De rijen voor de toiletten waren eindeloos en het leek alsof iedereen nog even een zenuwplasje moest doen. Het is natuurlijk ook logisch, waarschijnlijk heeft iedereen lang getraind voor de dag van de marathon. Ieder op zijn eigen manier, met zijn eigen ups en downs. Mijn horloge gaf inmiddels weer aan dat ik in mijn herstel zat. De piek waarover ik eerder schreef heb ik dus niet kunnen handhaven zoals ik al verwacht had. Wat zou dit betekenen?

Fig.1: Nog even een selfie voordat ik het startvak in ga.

De start

Omdat ik tijdens het inschrijven nog het doel had om in 3:30:00 te finishen had ik me ingeschreven met een tijd van 3:29:59 (deze heb ik later verzet naar 3:45:00). De start kon ik vanaf mijn positie dus goed zien, ik stond met mijn neus bijna vooraan. Na het startsein liepen we rustig naar voren en bij het passeren van de startlijn ging iedereen er als een speer vandoor. Mijn raceplan was om tussen de 5:10 en 5:20 minuten per kilometer te blijven. Zo bleef ik zeker binnen mijn doel om op 03:45:00 te finishen. Echter was mijn hartslag de hele dag al een stuk hoger dan normaal: een stukje spanning dacht ik. “Gaat wel weer weg als ik even aan het lopen ben en er lekker in zit” dacht ik… Niets was minder waar. De eerste 10 kilometer heb ik mezelf continu in moeten houden om niet boven de snelheid van 5:10 minuten per kilometer uit te komen. Als ik het even niet in de gaten had zat ik zo op 4:40 en dat zou met slopen. Voor mijn gevoel was het dus prima om binnen de marge van 5:10 en 5:20 te blijven. Rond de 18 a 19 kilometer stond mijn vriendin aan de zijkant om mij aan te moedigen. Dit zijn echt mooie momenten die energie geven. Even versnel je dan automatisch maar al snel weet ik mezelf terug te fluiten naar het tempo wat ik van te voren bepaald had. Dit tempo heb ik 23 kilometer goed vol weten te houden met ongeveer een gemiddelde hartslag van 162. Gevoelsmatig was het goed, als ik nu terug kijk naar gemiddelde hartslag zie ik natuurlijk wel dat dit veel te hoog is. Met trainen heb ik al eerder aangegeven dat ik niet comfortabel loop met een hogere hartslag, hier heb ik simpelweg te weinig op getraind. Al viel het kwartje pas na de 23ste kilometer.

Het verval kwam te vroeg

Na 23 kilometer kwam het verval, mijn benen had ik helemaal leeg gerend en ik was net over de helft. Dit werd een zware klus! Op dat moment heb ik direct mijn doel van 3:45:00 overboord gegooid. Het belangrijkste is natuurlijk dat je geniet van de marathon, mijns inziens moet het iets leuks zijn. Natuurlijk mag je afzien, misschien moet het zelfs wel. Maar met nog 19 kilometer te gaan is het niet slim ondanks de vermoeidheid vast te houden aan de klok. Wat ik wel heb gedaan is mijn tempo omlaag geschroefd in de hoop dat ik het gaan verlopen zo kon vermijden. Dit is echter maar twee kilometer gelukt. De 24ste en 25ste kilometer liep ik respectievelijk in 5:49 en 5:27 minuten per kilometer. Daarna begon het drama. Lange stukken hardlopen zat er niet meer in. Er moest tussendoor gelopen worden. Ook een rustige dribbel kon ik niet meer opbrengen voor lange tijd. Dit voelde echt als afgaan. Ik werd links en rechts ingehaald en dit voelde echt niet fijn. Opgeven is voor mij echter geen optie. Op Spotify ben ik opzoek gegaan naar mijn motivatielijst en ik ging door! Dan maar lopen, rennen, lopen, rennen, lopen, rennen en leren van mijn fouten. Het viel me op dat ik na 28 kilometer echt niet meer de enige was die op deze manier zijn taak moest voltooien. Ondanks dat het natuurlijk geen excuus is: het was warm! Er lagen op den duur mensen naast de zijkant van de weg die toch wel hulpbehoevend waren. Heftig om te zien! Onderweg waren er meer dan genoeg drinkgelegenheden, om de twee en een halve kilometer kon je drinken pakken, om de verzorgingspost zat daar ook nog eens isotone drank bij. Ook boden ze stukjes sinaasappel en banaan aan. De verzorging was dus echt goed geregeld! Een dikke pluim voor de organisatie! Goed, terug naar de race!

De laatste kilometers…

Net voor de 36 kilometer ga je de Herdgang in. Een stuk mooi groen natuur, maar als je er al zo’n eind op het zitten is dit best dodelijk. Veel publiek staat hier niet en dat zag je terug aan de lopers. Hier gingen nog meer mensen stukjes lopen. Hier heb ik mezelf ook schuldig aan gemaakt. Ongeveer tot het einde. Na de Herdgang loop je snel genoeg via Strijp S langs het PSV station. Daarna ga je richting de Bijenkorf en vervolgens loop je zo de binnenstad in. Hier staan veel mensen je aan te moedigen. Dat is echt fijn! Zodra je bij de Highfive zone bent wil je zo graag door rennen en dit geeft echt energie! HIer stond mijn vriendin weer te wachten samen een vriend van me met zijn vriendin. Geweldig om te zien. Dit geeft echt een kick!

Tussen dit moment en de finish zat nog ongeveer anderhalve kilometer. Dit waren zware maar erg mooie kilometers! Ik krijg vaker te horen dat ik er nog altijd fris uit zie na een training, dit is echter alleen uiterlijk vertoon. Na volgens mijn Garmin 42,68 kilometer in netto 4:06,33 heb ik mijn medaille op mogen halen. Ik kan nu alleen nog maar zeggen: het waren 42,68 heerlijke, mooie, gezellige, zware kilometers!

Fig.2: Moe maar voldaan de eindstreep gehaald!
Fig.3: De statistieken van de complete marathon.
Delen via: